نِصم شو یِی دَفه اِفداد یادُم |
| |
رَفد تا هفت محله فریادُم |
| |
آخه اینم قِرارِه زندگیِه؟
|
| |
ئِی همه قِل مقال و بچِّه شیِه؟ |
| |
زِن و مردی فقیر و بی دِروبان |
| |
کرده بودن اجاره یِی سِیزان |
| |
عوِض هر چی وا اُلیز فقیر |
| |
اُنا داشدَن بِچِّه ، یی قَلبیر |
| |
زِنکه مِثدِ مرغ می مانِسد |
| |
بِچِّه می زاید هر چی می دانِسد |
| |
زِنِ شاد و مردِ درغم بودش |
| |
هر چی در میاوُرد بازم کم بودش |
| |
نقی و اکبری بود و صغرا |
| |
حسِن و حسین ، اُ یکی عُذرا |
| |
رِجِب و اصغِر و علی و وِلی |
| |
حشمتِ و بِهجِت و گُلی و مِلی |
| |
احمِد و محمود و ممَد ، قاسُم |
| |
هر یکی شان می شدن یِی شِو گُم |
| |
تُخم می یَشد و هِی جوجه پس می نداخد |
| |
هر کیِ ، اَ رنگ رخدش می شناخد |
| |
همه هر شِو که بود مِوقه ی خِو |
| |
می شدن به زیر یِی لاحاف ، وِلِو |
| |
صُب به صُب می کرد همِه شان رِوان |
| |
قَت و نیم قتّ و لِنگِ بی تُمّان |
| |
یکی سنگ لِر میداد و سر می شگسد |
| |
یکی تُبّا می شاند و در می شگسد |
| |
سر شِو دِور سفره جم بودن |
| |
اَ جمِشان یکی شان کم بودن |
| |
حسابِ هِژدَه کاسه یاد آمد |
| |
اَ کاسا یکی شان زیاد آمد |
| |
نِنه ، اَ بِچّا نشانه وَر داشد |
| |
مردهِ رم شمرد اُنا را کم داشت |
| |
گُفد سجلاشانه وردار رو بیار |
| |
موس موسی نِکُن ، دِ وَخی یِی وار |
| |
دادا با حضور غیاب یاری کرد |
| |
نِنِهِه نِشد و گیره زاری کرد |
| |
زد دو بَمِّه به سِرِش ، اصغر کو؟ |
| |
اُ که بودش اَ همّه بهتر کو؟ |
| |
وَخزادن دو بَندینِه هی جُسدَن |
| |
هر کیِه هر کوجا دیدن ، گُفدن |
| |
یکی داد خِوَر که دیده اصغِری |
| |
ویلانه پُشدِ دِر کُمِیسِری |
| |
پُشدِ میزِ نشته بود اُنجا ، اصغر |
| |
نگِران چشماشِ دُخته به در |
| |
تا وِرِش بیان نِنِه و بُوّواش |
| |
بیگیرن دوبندینه اَ قُلّاش |
| |
انتظارش بسر آمد اُ شِو |
| |
نِنِه و بُوّواش آمِدَن به دِّو |
| |
وقتی اصغر نِنِشِه دید دِوّوید |
| |
اَ شادی یِی دَفِکی جیغ کشید |
| |
نِنِشَم قلّاشه زودی وا کرد |
| |
ماچ از کلَّش تا به تکه پا کرد |
| |
گُفد رولم تونه نِنِه مُرده کوجای؟ |
| |
آخه رولم تو حناق برده کوجای؟ |
| |
مرتِکِه هر چه قزه چِشم اِنداخد |
| |
خیره روش ، باز پسرٍش نِشناخد |
| |
شدش اینجانِه باز دعواشان |
| |
بِد و بیرا به خیرِ بِوِّواشان |
| |
ننه گفدش حواست نی ، پَ کوجای؟ |
| |
چشمِ تو مِگه مُکُنه تای تای |
| |
گفد اصغر که لخد و پا پتی بود |
| |
اِگِرَم رَخد می پوشید ، که ئی نبود |
| |
ئی اِگه اصغِرِه پَچا زرده؟ |
| |
تُمّانِ اکبرِ حکماً کرده |
| |
ترکِمان گفد که رنگ رخدشان |
| |
برای بُوّوا ننِه شان بود نشان |
